Sensualiteit

De ijsautomaat spuugde een creamy vanille-ijs in het bakje. Het was pauze. De master cursus  Avatar in het Grand hotel in Orlando Florida waarin ik me bevond, kende een  mengeling van deelnemers uit alle landen van de wereld. Orlando, de thuisbasis van de ontwikkelaar van Avatar, een methodiek om je te leren keuzes te maken, volledig uit vrije wil. Vooral door je niet te laten beïnvloeden door alle opgelegde en aangeleerde opvoedingselementen en omgevingselementen en de do’s and don’ts van wat de maatschappij heeft geaccepteerd als ‘horend’. Interessant! Ik had de drie niveaus die eraan vooraf gingen met succes afgerond in Nederland en ging nu voor de master titel die me instaat zou stellen, zelf cursussen te mogen geven. Ik was met Avatar begonnen om te leren `’niet meer ongelukkig`’ te zijn. Om ‘gelukkig te zijn’  leek me toen nog een brug te ver. 

We stonden met drieën bij de ijsautomaat. Tijd voor een wandeling door het immense park waarin het hotel was gesitueerd.  Susushi mijn Japanse bewonderaarster, die tegen me opkeek als een verliefde puber (ik zag er zo wijs en lief  uit, had ze me al toevertrouwd)  en Jim, mijn Australische roommate, kwebbelden wat, in afwachting van het werk van de ijsautomaat,  toen Nana kwam aanzweven. Haar zomerjurkje wapperde langs haar mooie dijen bij iedere trede die ze nam van de hardhouten topische trap in `hollywoodstyle’.  Iedere beweging was berekend, zo leek het, om de perfectie van haar vormen en haar mysterieuze verschijning te benadrukken. Het  leek een traag afgedraaide film. Een slowmotion film, waarbij ze haar verschijning  opzettelijk op onze netvliezen wilde inbranden. Ze wilde gezien en bewonderd worden, leek ze ons op het hart te willen drukken. Susushi maakte geen schijn van kans, mijn ogen hadden zich in Nana verlamd. (Trouwens Jim ook en alle andere mannen in de hal). Ik was onderdeel van Nana geworden. Mijn premisse:” ik wil niet meer ongelukkig zijn” had zich ogenblikkelijk omgevormd tot een “ik wil (met haar) gelukkig zijn”.  Met haar glimlach en haar hypnotiserende ogen en haar “koele” gezicht als die van een Russische prinses, bracht ze mij in een soort van trance. Met open mond keken we en iedereen met ons in de hal,  naar het tafereel wat zich voor onze ogen voordeed. Ze droeg een zwierige zomerhoed in hetzelfde dessin als haar korte mini zomerjurkje als had ze net een fotoshoot gedaan voor  Elegance. Haar mysterieuze glimlach om haar mooie gelakte lippen en twinkelende ogen en de koelte die ze uitstraalde als verwelkomend verkoelend toetje bij onze 35 graden in de schaduw, deden ons voorkomen als was ze met deze glimlach geboren. Tot mijn verrassing richtte ze haar ogen, zich al voortschrijdend richting buiten, op mij en hoorde ik haar zeggen: “Hi Henri, do you like to join me for a walk?” De woorden galmden door heel mijn lichaam, ieder cel beroerend in een soort repetitie van  klanken. Als ze geen geluid geproduceerd had, had ik het ook verstaan.  Haar  lippen en  haar ogen en haar mooie hoed en haar mooie zomerjurk en haar mooie blote voeten met rood gelakte nagels hadden de woorden gegesticuleerd. Ik zat een momentje vastgenageld aan de grond. Ik moest de uitnodiging blijkbaar even verwerken, ik was teveel in beslag genomen geweest door het filmische karakter van de scene. Ik was ten slotte fashion fotograaf. In werkelijkheid zal het een seconde of zo geduurd hebben, maar ik beleefde de beelden een honderdtal keer opnieuw, als in een droom waar tijd niet bestaat. Ik liet Sushimi achter zonder haar aan te kijken.  Jim keek ik in een fractie van een seconde aan met een blik waar alles in gezegd werd wat er op dat moment gezegd moest of kon worden. mannen verstaan die taal. Hij beantwoordde mijn blik met “goed gedaan man”, hoe sterk kan non verbale expressie zijn. Maar het zou niet goed zijn gedaan. Ik zou in een pijn terecht komen die ik niet eerder gevoeld had en welke me een lang tijd angstig zou maken om een relatie aan te knopen.

Zij was al doorgelopen, verder voortgeschreden kan ik beter zeggen, als een ervaren mannequin, wetend dat ik haar zou volgen met de wens mijn arm om haar schouder heen te slaan. De spin had haar web zorgvuldig gespannen, er was geen ontkomen meer aan voor mij. Ze trok haar prooi naar haar toe, klaar om deze te verslinden. Ik zou me neerleggen op haar bed van woorden en charme, naakt en zonder tegenstribbeling en bereid me over te geven aan haar wensen. Ik liep naar haar toe en sloeg vertrouwelijk heel even mijn arm om haar schouder en maakte een grapje. Ik  weet niet meer wat ik had gezegd maar ik herinner me nog wel haar stralende lach toen ze me even aankeek. Ik was goedgekeurd. Pratend, lachend en verder kennismakend liepen we samen op. De onderdanige met de koningin. Of was het de koning met de housemaid (met ster allures). Ze was de  meest sensuele vrouw die ik ooit had ontmoet. Ik was bereid de rol van bediende aan te nemen. Onbewust wist ik dat ik de jager was, en zij mijn prooi, maar een betere rolverdeling als onderdanige had ik me niet kunnen wensen. Ik hoefde slechts subtiel het spel bij te sturen en te regisseren.

Ik had op de eerste dag van de cursus al even  met haar kennis gemaakt in een individueel voorstelrondje. Ik vond haar mooi en mysterieus. Sensueel vanuit het enigmatische. Gracieuze bewegingen met haar handen, communicatief met haar ogen, die nog veel verborgen hielden als een diamant die nog geslepen moest worden. Beloftevol. Soms de ogen verlegen afwendend,2wsdx om niet het verkeerde signaal uit te stralen. Ik mocht die subtiliteit. In het voorstelrondje had ik haar, misschien juist daarom verteld , dat ik gescheiden was en  in Italie woonde (wat niet helemaal klopte -ik was er wel aan het bouwen en ik lag in een soort van letterlijke en figuurlijke scheiding, maar dat is een  ingewikkeld verhaal-). Dat ik hier was ‘om niet meer ongelukkig te zijn’, ondanks mijn status als succesvol fotograaf en zakenman. Dat ik vanuit mijn professie iets met ogen had. En hoe mooi die van haar waren. Niet vanuit de playboy in mij, maar vanuit een pure professionele objectieve waarneming. Ik had ook naar haar ogen gekeken met die gedachte en pauzeerde even voordat ik het “waardeoordeel” afgaf. Ik zag dat ze bloosde. Zij  was ook gescheiden, vertelde ze, was  van oorsprong Russische, geëmigreerd naar Amerika toen ze heel jong was. Ze was opgeleid als concertpianiste en verdiende nu haar brood als pianiste op grote luxe cruises. Als grap had ik toen gezegd: “Wow, we match” als zat ik in een speed dating sessie. Had de jager in mij een aasje uitgezet? Onbewust, op een natuurlijke manier? Ze had innemend geglimlacht toen ik  naar de volgende persoon ging in de kennismaking ronde. Deze glimlach had mijn hart verwarmd en ik had de hele dag aan haar moeten blijven denken.  Die dag zouden we elkaar niet meer tegenkomen. Er waren 2000 cursisten. En nu liep ik met mijn Russisch Amerikaanse prinses uit Manhattan in het park in Orlando Florida. Zij had mij uitgenodigd en niet andersom, zij de koningin van het bal had MIJ uitgenodigd!  En ik had me verrast en blij gevoeld met haar aandacht voor mij, voor degene die ‘niet meer ongelukkig wilde zijn’ en op zoek was naar houvast in de cursus.

Die week zouden we veel bij elkaar zijn. Ieder avond shiatsude ik haar (shiatsu, de Japanse drukpuntmassage waar ik bedreven in was, opmerkelijk voor een zakenman hoorde ik steeds) . Steeds voor het naar bed gaan. Ze krulde en kreunde dan als een krolse kat, zo lekker vond ze het. Niet uitdagend maar intens genietend. Ze straalde sensualiteit uit en zachtheid. Het maakte mij benieuwd naar haar, als vrouw en geliefde. Heimelijk werd ik verliefd op haar. Haar ‘verder’ aanraken was er niet bij. Zij was de prinses, ik de bediende, dat was de stilzwijgende afspraak. Als ZIJ de toenadering tot meer had gezocht, dan zou ik bezweken zijn van geluk, en zou ik de poorten  geopend hebben voor een liefdesrelatie. Ik droomde er van. Het zou slechts een kwestie van tijd zijn, voelde ik. Helaas kwam die toenadering-naar-meer niet meer van haar. Wat er wel gebeurde is iets, wat je niet bedacht zou kunnen hebben in een roman.

Ik begon me onzeker te voelen, ik wilde meer. Mijn hart stond op springen. Ik beleefde steeds minder plezier aan de massage. Het maakte me steeds melancholischer als ik haar uitgeleide deed na de massage. Bedtijd, riep ze dan opspringend uit de ontspanningsfase waarbij ze in mijn armen lag en zo duidelijk na genoot. Natuurlijk had ze mijn melancholie naar ware liefde gevoeld. Ik ben geen prater, maar gelukkig zij meer dan ik, want tijdens een etentje bracht ze dit onderwerp naar voren. Een heel lang verhaal over ex vriendjes en de emigratie naar Amerika waar ze kort erop haar ouders verloor door een auto ongeluk. Slecht verzekerd. Haar talent voor pianospel had haar gered, maar ze moest wel haar adoptievader steeds ontwijken. Vooral als hij gedronken had wilde hij haar nog al eens aaien, zoals hij dat zei. Een vinger op de mond en waarschuwende ogen. Allemaal context voor dat ene woord: bindingsangst. Ze had bindingsangst. Gelukkig kon ze het gevaar steeds ontwijken want ze was glad (snel wurmend en vluchtend) als een aal. Maar het had wel de basis gelegd voor bindingsangst. Dat had tijd nodig. Natuurlijk begreep ik haar.

De volgende dag mistte ik haar. Ik dacht dat ze ziek was en sprak haar roommate erover aan die ineens haar hart over me heen uitstortte over wat voor kreng Nana wel niet was. Ik kon het niet geloven. Zo’n tenger vrouwtje. Zo’n queen of the scene. De dag erop sprak Nana me aan en vertelde me totaal onverwachts (ondanks het verhaal van haar roommate), dat ze de volgende dag heel vroeg in de ochtend zou vertrekken. Ze voelde zich niet geaccepteerd door de groep. Ik was  verbouwereerd. Er stond een Nana voor me met tranen in de ogen waar het leven uit was gezogen. Ze vroeg of ik zin had om mee te gaan, ze woonde in een appartementje in New York. In een opwelling zei ik ” ja”. Die nacht had ik heel slecht geslapen. Mijn koffer stond gepakt op tafe. jim had zich zorgen over me gemaakt, maar snurkte de dag als een drinker na kaas en heel vel bier. De volgende morgen stond ik om 04.00 uur buiten haar op te wachten. De zenuwen gierden door mijn lijf.

Toen kwam Nana, gebogen hoofd, verslagen door de dwaling. In een flits besliste ik niet me te gaan. Nu had ìk meer tijd nodig. Ze begreep het, zei ze. Rationeel, maar emotioneel liet ik, haar laatste strohalm, haar nu ook in de steek. Ze liet het niet merken. Verder zinken kon niet, ze lag al op de bodem van de oceaan.  Ze aaide me over mijn hoofd en gaf me een paar CD’s van haar concertoptredens met inscriptie en een kusje op mijn wond, zo’n kusje die je normaal op iemands wang geeft. Het waren haar afscheidskadootjes aan mij. “I hope to meet you soon under more romantic circumstances” zei ze en stapte in de taxi. Ze zou niets meer zeggen met het raampje opengedraaid. Er was voor haar even niets meer te zeggen, haar verdriet over het niet geaccepteerd voelen had het gewonnen van haar spontaniteit en haar verleidelijkheid. Het had de uitstralende sensualiteit in haar gedoofd wat een paar dagen ervoor, vanaf onze wandeling, nog zo levendig aanwezig was geweest.

Don`t copy text! Auteursrechtelijk beschermd, Plagiaat check ingeschakeld op verzoek uitgever