Lieve Max

 

Aan: Max Verstappen

Afzender: Tineke Verbruggen

Lieve Max,

Ik schrijf je als een grote fan van jou. Zo jong al zo beroemd. De jongste formule 1 coureur ooit. Ik ben één van je waarschijnlijk vele vrouwelijke fans en ik heb lang getwijfeld of ik je wel zou schrijven. Mocht schrijven van mijzelf, kan ik beter zeggen, want ik ben iemand die voor zeker gaat, en voel me zeker niet zo’n groupie zoals zoveel van mijn klasgenoten, die gillend en hysterisch achter hun favoriete bandleden aan kunnen hollen. Max ik schrijf je voor een kleine gunst. Niet stoppen nu hoor met verder lezen! Het is meer een ruil, je krijgt er iets voor terug. 

Max, ik wil een professioneel journaliste worden en hou jouw instelling voor ogen, naast natuurlijk het talent dat je hebt, als mijn grote inspiratiebron. Ik weet wat ik wil, ik weet dat ik het kan, ik weet dat ik veel moet trainen om dat te bereiken en voor mij is het, net als voor jou, nooit goed genoeg. Toen ik je die uitspraak hoorde doen in een interview van het programma Succesfactor over bekende Nederlanders, ging er een klik  van nog onuitgesproken en nog niet zelf bedachte herkenning door mijn lichaam en voelde ik mij in de anonimiteit aan jou verbonden. Juist die uitspraak heeft mij meteen ook doen twijfelen, of ik je wel schrijven mocht van mezelf. Wanneer is zo’n brief goed genoeg om op de bus te doen? Ik heb er slapeloze nachten van gehad, maar in een droom stond ik op een gegeven moment op de tribune van het circuit van Zandvoort en wenkte je naar mij, lachend met die brede glimlach van je, en nodigde je me uit om kennis te maken via een vriend die me daarop aansprak. “Ik?” gilde ik tegen de wind in, om het monsterlijke gebrom van die machines van jullie een paar seconden te overstemmen, waarvan het geluid bij mij steeds weer alle zintuigen op scherp zet en mijn lichaam in brand zet van opwinding. Tegelijkertijd naar mezelf wijzend met mijn hoofd in een vragende bevestigings’ knik richting jou. Ik kon het niet geloven maar jij lachte naar me en knikte ja, met die zelfzekere glimlach als van Tom Cruise toen hij nog jong was. Ik kan me nog herinneren dat ik een vreugdedans maakte op die paar cm die me vergund waren door de mensen om me heen. Ineens mocht ik iemand zijn die er mocht zijn. Je moest lachen om mijn capriolen en ik voelde de gedachten van de mensen om mij heen, mij jou gunnend steunen. En toen wist ik dat ik je van mijn kritische ‘ik’ schrijven mocht.

Max, laat ik mijzelf introduceren want ik ben enigszins ontzet dat ik je nog steeds niet precies het doel van mijn brief heb aangegeven, niet journalistiek waardig, maar mijn vingers trillen van de spanning en mijn hersenen gaan sneller dan mijn vingers schrijven kunnen. Ik heb trouwens besloten deze brief niet te herlezen, ook niet professioneel, ik weet het, maar ik wil de spontaniteit van mijn beslissing om je te schrijven niet doden door angst of mijn brief misschien toch niet goed genoeg is. Eindeloos schaven en regisseren aan de brief zou ik als vorm van zelfmoord beschouwen. Zie me maar als een spontane meid van 18, niet onknap met kastanjebruin haar en een beetje een Frans, enigmatisch, gezicht, goed figuur, die de brutaliteit heeft via deze weg contact met je te zoeken, om je een gunst te vragen. Weliswaar krijg je er iets voor terug, maar dat wat jij voor mij kunt doen heeft zoveel meer waarde voor mij dan dat van mij van waarde voor jou kan zijn, dat ik bang ben dat je het geen evenwichtige, gelijkwaardige ruil vindt. Max, zie wat ik je ervoor terug kan doen daarom slechts als een bescheiden symbolisch gebaar van iemand die het goed voor heeft met jou, met leven op zich . Max, ik heb de middelbare school met succes afgerond en ga een studie doen voor de journalistiek. En je raadt het al.

Max, ik wil gewoon een heel goede sportjournaliste worden en zou je zo graag willen interviewen als voorproefje op mijn toekomstig beroep. Maar misschien is het te vroeg voor mij en jij zult ongetwijfeld een heel druk leven hebben of misschien wel een manager die al die vragen voor interviews voor je managet, maar ik doe een beroep op jóu Max, op je sympathie die je uitstraalt, vanuit mijn grenzeloze bewondering voor jou. Ik doe een beroep op je puurheid die je nog hebt, en waarvan  ik hoop dat je die blijft houden bij je verdere successen.  Max, we zijn even oud maar als ik me bedenk in wat voor kringen jij al verkeert en met hoeveel gemak jij je al kan uiten voor tv en radio, met zoveel zekerheid over wat je wil, dan voel ik me een provinciaaltje van de lage landen, hoewel ik wel in hartje Amsterdam woon. Max, toch hoop ik desondanks dat je me de eer gunt van een interview, zoals in de droom. Een half uurtje van je tijd  (of meer ha ha) zou mij een hemels gevoel geven, met 20 minuten zou ik heel, heel blij zijn. Met 10 minuten zou ik nog steeds de straat in rennen en gillen:”Yessss!” maar ook met 5 minuten van je tijd  zou ik beslist al een interessant redactioneel werkje kunnen presteren. Het gaat me vooral om een beetje van je energie te mogen opslurpen dei je van nature om je heen hebt hangen, om mijn vingers de juiste toetsen te kunnen laten vinden. Inspiratie. Max je hebt ooit gezegd (ook in een interview) dat om vooruit te komen, je goed moet zijn in wat je doet  en dat je de juiste contacten moet hebben.  Ik ben het daar mee eens en weet dat naast talent de gunfactor belangrijk is. Gun het mij Max. Ik zal mijn potloot geslepen hebben en mijn blocnote zal jouw uitspraken dragen, koesteren, de blocnote van misschien wel de jongste professionele sportjournaliste ooit, want mag je jezelf niet journaliste noemen, als je een bekende Nederlander op afspraak hebt mogen interviewen? Mijn tegenprestatie? Max, misschien schrijf ik daarna wel mijn eerste roman, wie zal zeggen wat de toekomst brengt, maar als het er van komt, mijn plan ervoor ligt klaar, dan zal ik deze aan jou opdragen Max, als mijn eerste geïnterviewde held, beloofd.

Graag hoor ik van je Max,

Met vriendelijke groet,
Tineke

HenriB

Don`t copy text! Auteursrechtelijk beschermd, Plagiaat check ingeschakeld op verzoek uitgever